DAY 97 (April 7, 2014)

Someone who made a significant part of history has died today. If not for him, there is no company like this. I may not know him personally, but indeed, he was one of those people who are worth remembering.

Life is too short. We're not sure until when we would live, so let's make the best of it.

This day has been a rocky road for the Marketing team, but still, there are a lot of things to be thankful for. It's just learning how to maneuver in this road that is full of bumps. 

DAY 96 (April 6, 2014)

I did something crazy today. :)

I Supposed to join the "Takbo Manilenyo 2014" but since I was late, I did not able to get my number in the registration area. So what I did is I ran in the opposite side instead. Wearing the singlet they provided, I ran towards the CCP while everybody's running towards Quirino Grandstand. And I'm running with my sling bag.

When I reached the CCP, I joined in the aerobic dance without knowing anyone from the group. I danced with them until I felt tired. I walk for a while then started running again. When the sun is already up, I decided to went home. I rode the LRT while still wearing my singlet. I didn't bother to change my clothes anymore. It is an exciting Sunday morning, who cares what I'm wearing, who cares if I did something crazy; I'm free like a bird, caressing the blue horizon, enjoying the heat of the sun and embracing the cold wind with its colorful wings.

When I reached home, I discovered  that the number tag I was looking for is just inside the paper bag where the singlet is also placed. :D

DAY 95 (April 5, 2014)

Fiesta sa Pampanga ngayon. Naalala ko noong nag-aaral pa ako, umuuwi kami para makikain. Kaso hindi na pwede ngayon eh. 

Ilang araw na lang ipagdiriwang na ang malaking event sa opisina. Nararamdaman ko, malapit na kaming mag-ala Taguro na ilalabas ang aming isang daang porsyento.

DAY 94 (April 4, 2014)

Halos mag-aalas siyete na ng gabi nang maglog-out ako sa office. Medyo inaliw ko muna ang sarili sa pagtugtog ng gitara.

DAY 93 (April 3, 2014)

Be careful to those who are involve in gossip.

DAY 92 (April 2, 2014)

Sabi nila, hindi mo raw kayang i-please ang lahat. Sang-ayon naman ako rito. Pero sana, makitaan ka man lang ng pagpapahalaga sa pakikisama. 

DAY 91 (April 1, 2014)

Yey! Sa wakas, pwede na raw akong pumasok sabi nila Nanay! Let's go!

Tambak ang mga naiwan kong trabaho sa office. 

DAY 90 (March 31, 2014)

Hindi ako nakapasok sa trabaho ngayon dahil sa sakit. Sana gumaling na me.

DAY 89 (March 30, 2014)

Still sick. :(

DAY 88 (March 29, 2014)

Nanuod kami ng basketball kaninang lunch break. Nakakatawa ang graphics dept. Inaasar nila yung isang artist sa'kin tuwing makakashoot. 

Kaya lang hindi masyadong okay ang pakiramdam ko ngayon. Nilalagnat ako kaya nag-undertime na lang ako.

DAY 87 (March 28, 2014)

Nakakakilig. Nakatanggap ako ng compliment sa boss ko. :)

DAY 86 (March 27, 2014)

Walang Umaga sa Casa Ligaya.. isang theater play na tumatalakay sa natatagong kwento ng mga lalaking nagbebenta ng aliw. 

Matagal-tagal na rin akong hindi nakakapanuod ng play kaya nang magyaya ang mga kaibigan ko sa dati naming paaralan, hindi ko na tinanggihan. Nakakamiss rin pala maging bahagi ng ganitong production. Habang naglalakad ako papasok sa auditorium, hindi ko napigilang alalahanin iyong mga panahong pabalik-balik at patakbo-takbo kami rito dahil hindi magkandaugaga sa paghahanda sa pagtatanghal. 

Nag-enjoy naman ako sa palabas kagabi. Magaling magsipagganap ang mga artista at kapansin-pansin ang ganda ng indayog ng mga dancer. Napukaw rin ang aking mata ng mga props. Sa kabilang banda, sa kalagitnaan ng palabas, naramdaman kong medyo lumaylay ang istorya. May mga pagkakataon na puro kwento na lang. Pero sa kabuuan, maganda ang habi ng istorya.

DAY 85 (March 26, 2014)

Ang bilis ng araw. Kalagitnaan na agad ng linggo.

Itinuloy namin yung brainstorming activity sa office. Enjoy nung umpisa. Pero habang tumatagal, medyo boring na. 

Hindi ako agad umuwi ng bahay dahil late na rin natapos yung session. Hinintay ko pa si Max dahil nasa area lang daw siya para magjogging. Tumulong na rin ako sa Graphics Dept. sa invitation na ginagawa nila para sa event. 

DAY 84 (March 25, 2014)

Excited akong magsulat ngayon dahil sa dami ng nangyari ngayong maghapon. 

Isang napakagandang umaga ang bumungad sa akin paglabas ko ng bahay. Sa aking paglalakbay, ramdam na ramdam ko ang lamig ng hangin dala ng pag-ulan kahapon. Sa imahinasyon ko ay nakangiti ang mga ulap at marahang sumasayaw ang mga puno.

Medyo napaaga ata ako ngayon. Pero ayos lang dahil mas nakakapag-isip ako kapag tahimik. Kaya naman sinimulan ko na kaagad ang trabaho.

Ikalawang taon na ngayon simula noong ako ay nagtapos ng kolehiyo. Sariwa pa sa akin ang mga halakhak na hanggang ngayo’y nakaukit pa rin sa aking puso. Gayundin ang kislap sa aking mga mata dahil sa wakas ay nakamit ko na ang kapiraso ng papel na magsisilbing tiket ko tungo sa katagumpayan.

Pero mas mahirap pala ang pakikibaka sa labas ng apat na sulok ng paaralan. Hindi ito ang inaasahan ko. Hindi naging madali para sa akin ang mga unang buwan o marahil ay pati na ang unang taon ko sa trabaho. Naranasan kong maging butterfly na palipat-lipat ng bulaklak. Dumating sa punto na hindi ko alam kung saan ako pupunta at kung ano ba talaga ang gusto ko. Parang isang puzzle na hindi mabuo dahil sa nawawalang piece.

Hanggang sa mapunta ako dito. Sa wakas, mayroon rin akong nasumpungan na masasabi kong gusto ko at nag-eenjoy akong gawin. Kaya lang, wala nga raw perpekto sa mundo. May mga pagkakataon din kasi na hindi ako natutuwa dito. Katulad na lamang ng nangyari kanina. Kung nakakain lang ang tsismis at issue, busog na busog na ako.

Kahit kailan, walang mabuting naidulot ang tsismis sa loob ng isang organisasyon. Para itong isang anay na unti-unti sumisira sa kaloob-looban ng isang kahoy. Magugulat ka na lang, isang araw malapit na pala itong masira.

Sa kabilang banda, hindi ko talaga nagustuhan iyong tagpong iyon kanina. Siguro sadyang hindi niya lang ako gusto, kung kaya’t ganoon siya makitungo sa akin. Pero sa parehong paraan na gusto niyang pinapakinggan siya at ayaw niyang pinuputol siya habang nagsasalita, ganoon rin naman ako. Kung sana binigyan niya ako ng pagkakataon para maipaliwanag ang lahat…kung sana hindi niya sinisingitan ang bawat sasabihin ko, mas naging maayos sana. Pero hindi ito yung nangyari, dahil magaling siya at nagsisimula pa lang akong matuto. Ok lang. Naiintindihan kong parte ito ng tinatawag nilang “realidad.” Siguro hindi pa ganoon katibay ang sikmura ko sa mga ganoong uri ng tagpo. Sabi nila dapat daw akong masanay. Masanay saan? Masanay na sindakin at sigawan? Masanay na hindi mapakinggan? Masanay na may mga tao talagang hindi iniisip ang maaaring maramdaman ng iba? Siguro nga, dapat akong masanay. 

Pero hindi ito ang magpapasuko sa akin. Naniniwala ako na may dahilan ang lahat ng nangyayari. Ang mga pagsubok na ito ang siyang kukumpleto sa higit na magandang yugto sa hinaharap. Hindi tutulis at gaganda ang sulat ng lapis kung hindi ito tatasahan.

DAY 83 (March 24, 2014)

Nakakatawa na nakakainis ang araw na ito. Lahat na lang sila napapansin ang suot ko. Isang puting 3/4 blouse, skirt at high heeled shoes ang suot ko kanina sa office. Hindi ko alam kung anong mali. Natatawa na lang ako sa comment ng mga tao. May mga nagkagusto at meron din namang nang-okray.

Sabi ng iba, para raw akong teacher. Sabi naman ng isa para akong estudyante. May humabol pa na para raw akong principal. Hanep. Sa loob ng isang araw, sari-saring role ang nagampanan ko. May nakapagtanong rin kung saan daw ang misa.

Nakakaloka. Minsan  kapag naka-casual na damit lang ako, nakakarinig din ako ng comment na improve ko nang kaunti ang pananamit ko. At ngayong nag-office attire ako, ang dami pa ring comment. Nakakatawa talaga ang ibang tao. Minsan hindi ko na alam kung ano ba talaga ang gusto nila o kung saan ba ako lulugar.

Naalala ko noong nakaraang araw, may nakapagsabi sa akin na lagi raw kasi akong nakangiti kaya akala ng iba, lagi akong nakikipagbiruan. Bawas-bawasan ko raw ang pagiging smiley face ko. So sinunod ko naman ang advice niya. Nagseryoso ako at binawas-bawasan ang pag-ngiti. Tapos may narinig pa rin akong comment. Ang sabi naman niya naman this time, "Bakit ang sungit mo?". ahhhhmmmm......Ano ba talaga? Pag palangiti ako, sabi bawasan, nung binawasan ko naman, nasabihan ako ng masungit. Ano ba talaga??!!! hahaha! Idaan na lang sa tawa.

DAY 82 (March 23, 2014)

Super duper ubod ng ganda ang pelikulang "The Book Thief."

Taas-noo ako sa karakter ni Liesel. Siya yung bida na kakikitaan mo ng lakas ng loob. 

Ang The Book Thief ay kwento ng isang batang babae, si Liesel na sa simula ay hindi marunong magbasa ngunit tinuruan siya ng kanyang step father na si Hans. Pinaampon si Liesel ng kanyang ina. Panahon noon ng pamumuno ni Adolf Hitler sa Germany. Ang sabi ng iba, komunista raw ang nanay niya kaya siya iniwan.

Ngunit sa gabay ng kanyang mga bagong magulang, maraming naranasan si Liesel na kinapulutan niya ng araw. Kabilang na nga rito ang pagkatuto sa pagbabasa ng libro. Nang ipinagbawal ni Hitler ang pagdadala o pagbabasa ng libro, dito nagsimulang kumuha si Liesel ng libro mula sa asawa ng opisyal na sa simula'y malaya siyang hinahayaan siyang magbasa.

Sinasalamin ng pelikula ang katotohanang sa gitna ng isang labanan, walang panalo. Dahil ang lahat ay talo. Kaawa-awa ang sinapit ng mga Jew sa kamay ni Hitler, ngunit gayun din, ang mga sundalong ipinapadala upang magtanggol sa kanilang pwersa ay nasasawi rin.

Ipinakita rin sa pelikula ang kapangyarihan ng salita. Isa sa paborito ko ang linyang binitiwan ni Max, "I'm not lost to you, Liesel. You'll always be able to find me in your words. That's where I'll live on."

DAY 81 (March 22, 2014)

May naalala na naman ako kaninag pagkapunch ko ng time card ko sa office. March 23 na kasi bukas. Kung hindi kami naghiwalay, marahil 10 buwan na kami ngayon. Pero ganun talaga. Kasama yun sa twist ng buhay.

DAY 80 (March 21, 2014)

Nakakatuwa na maisama sa meeting ng mga head. Dahil ang gagaling nilang mag-isip. Ang dami kong natutunan. :)

Kaya lang noong malapit nang mag-uwian, medyo sumakit yata ang ulo ko sa ginawa naming product review.

DAY 79 (March 20, 2014)

Feeling tired and sleepy sa office.

DAY 78 (March 19, 2014)

Gabi na ako nakauwi ng bahay galing sa event sa Makati. Sobrang ganda ng view sa 71 Gramercy. Halos tanaw ko na ang buong Kamaynilaan.

DAY 77 (March 18, 2014)

Sorry..I skip today's diary

DAY 76 (March 17, 2014)

Manic Monday

DAY 75 (March 16, 2014)

Favorite day ko ang Sunday. Kasi pwede akong mag-overtime sa kama. 9am na ako nagising para magsimba.

Ngayon na lang ako ulit makakaattend ng service sa Victory. Nitong mga nakaraang Lingo kasi, bukod sa may raket ako paminsan-minsan, sa San Roque kami nagsisimba. Half- Catholic at half- christian kasi ako. Parang mali para sa karamihan, pero pati na nga rin ako nalilito. Basta isa lang malinaw, si Jesus ang pinagsisilbihan ko kahit ano pa man ang relihiyon ko.

Pagkatapos ng service, diretso kami sa grocery ng kapatid ko. Namili ng kaunting chichiria, biscuits at mga pang personal na gamit. Sa bahay na kami naglunch. Pagkatapos kumain, diretso nood na ng pelikula. The Secret Life of Walter Mitty ang natipan ko. Medyo boring yung palabas. Inabot pa ng humigit-kumulang sa dalawang oras ang paghahanap sa negative #25 si Walter. Kung saan-saan siya nagpunta at kung anu-ano ang naexperience niya. Sa huli, nasa loob lang pala ng binigay na wallet sa kanya ang hinahanap niya. Pero inspiring yung pelikula. Sometimes, we travel the world searching and looking for something to make us whole not knowing that the piece missing can be found if we only "look inside" ourselves.

"To see the world, things that are dangerous to come to, to see behind walls, to draw closer, to find each other and to feel"- The Secret Life of Walter Mitty

DAY 74 (March 15, 2014)

Saturdate with Doningning. :)

Paramihan kami ng cup of rice sa isang fast food. Pero walang natalo dahil pareho kaming nakatatlo. Kakaibang food trip ngayong gabi. Matapos naming maubos ang tatlong cups ng rice, nagcrave pa si Doningning ng halo-halo. Lipat kami sa ibang fastfood para kumain ng halo-halo. Ang tagal namin sa pila, pagdating sa counter, wala na palang halo-halo.

Lipat ulit kami ng fast food. Ice cream na lang ang ginawang pamalit sa halo-halo.

Pag-uwi ng bahay, sobrang busog. Potek. Ang hirap matulog nito.

DAY 73 (March 14, 2014)

While I am in the mode of remembering what are the significant things that happened to me this day I came up with a thought that we always wanted to be remembered as a good person but sometimes our acts contradict to this ultimate goal. I don’t know why sometimes, our acts are not leading to what we really want, maybe because we are all humans and we make mistakes. Intentionally or not, we have the capability to hurt someone’s feeling.

Today is a combination of sour and sweet feelings. I am thankful to know that all my efforts are well appreciated. I am thankful to meet a senior officer who has plans for me and who is willing to teach me; someone who doesn’t settle for mediocrity but someone who pushes me to do ordinary tasks extraordinarily well and right.  She told me the things that I have to improve but she also told me my strong points. I’m really looking forward to learn a lot of things from her.

The sour side is that she told me that she was informed by someone that I was scared of her. The truth is, at first I was intimidated and a little bit shy of her. The “scared” thing is something that was feed to me by other persons. They teased me that I was scared of her. But this experience taught me how to be careful with what I say and think a thousand times before I say a word.

Nevertheless, this day is something to be remembered.

DAY 72 (March 13, 2014)

Parang hindi masyadong gumagana ang isip ko ngayon. Siguro bunga ito ng malalim na pag-aalala kagabi. Nahalungkat kasi ng Nanay ko iyong medical report noong 2012 pa nang magpamedical check up ako for employment. Nakalagay kasi doon na "prominent neck". Napansin na rin ng officemate ko na medyo malaki nga raw ang leeg ko. Sana naman wala akong goiter.

Pagdating ng bahay, nagexercise na lang ako para kahit papano mawala ang mga alalahanin ko.

DAY 71 (March 12, 2014)

Pumunta kami sa Puerta Real kanina para magsagawa ng occular inspection sa gaganapin na Thanksgiving Party ng company. Ang ganda talaga ng lugar na ito. Medyo matagal na rin noong huli akong bumisita rito. Tulad ng dati, marami pa ring estudyante na nakatambay o di kaya'y nagsasanay ng sayaw.

Nalalapit na ang party kaya naman naghahanda na ang lahat sa malaking pagdiriwang na ito. Humigit kumulang daw sa 800 na tao ang dadalo. Good luck talaga sa'min.

DAY 70 (March 11, 2014)

Finally, I already signed the new contract. :)

Say hello to the next six months of employment!

DAY 69 (March 10, 2014)

Muntik na akong hindi makapasok ngayon dahil sa pagod na nararamdaman ko mula sa exhibit kahapon. Pero pinilit ko pa rin. Mabuti na lang at hindi naman masyadong tambak ang dapat kong gawin ngayon.

Tapos na ang fixed term appointment ko dito sa trabaho at nakakatuwang malaman na inirekomenda ako ng boss ko para maging probationary ang status ng employment ko. Kaunting tumbling na lang at regular na. :)

DAY 68 (March 9, 2014)

Hindi ko maintindihan kung bakit pagkatapos niyong maghiwalay ng isang tao ay para bang hindi na kayo magkakilalang muli. Ganun na lamang bang kadaling kalimutan ang pinagsamahan at mapalitan ng sakit na naramdaman?

Kalungkutan, panghihinayang, at galit ang papalit sa nakaraang puno ng pagmamahal, pag-aalala at pagkakaibigan. Mula sa pagiging magkasintahan o matalik na kaibigan, ngayon ay magkakilala na lang sa pangalan.

Ganito ba talaga?

DAY 67 (March 8, 2014)

Ang aga kong nakarating ng opisina. 7:36am ang nakalagay sa time card ko. Ang kaunti pa lang tao. Inaantok pa rin ako.

Inumpisahan ko na ang mga dapat kong gawin para sulitin ang oras at pagkakataon. Mas gumagana kasi ang utak ko sa umaga. Pagdating ng 8:45, dumating yung isa kong officemate at nagyayang kumain. Kahit na nag-almusal na ako sa bahay, sumama pa rin akong kumain. Parang nasa mood kasi akong lumamon ngayong araw. 2 pancake at isang cup ng brewed coffee ang kumumpleto sa umaga ko.

Pagbalik ng office, balik trabahao ulit. Pero 11am pa lang, nagugutom na naman ako at hindi ko na mahintay na sumapit ang alas-dose. Excited akong maglunch. Beef caldereta ang dinali ko.

Alas-tres ng hapon, binigyan ako ng isa ko pang officemate ng burger. Habang sinusulat ko ito, gusto ko ng kainin. Tinititigan ko yung burger pero ayokong hawakan. Kasi panigurado, mauubos na naman ito. Ayoko pang kumain kasi halos kakatooth brush ko lang. Ayoko ng lasa ng pagkain pagkatapos kong magtooth brush.

Hindi ko alam kung kakainin ko itong burger sa tabi ng keyboard ko kasi nagyayayang magmerienda mamaya after office hours yung barkada ko. Pero hindi ko yata matitiis ang mabangong amoy nito. Kakainin ko na nga.

DAY 66 (March 7, 2014)

Umambon kaninang umaga habang naglalakad ako papunta sa sakayan ng jeep. Hindi na ako bumalik para kumuha ng payong dahil inisip kong hindi naman siguro lalakas at magpapatuloy ang ulan.

Pero pagdating ng tanghali, noong lumabas kami para kumain, biglang bumuhos ang malakas na ulan. Hindi tuloy kami agad nakabalik sa opisina. Pagkatpos kumain ng tanghalian, nanlibre na lang ang boss ko sa isang coffeeshop at doon kami nagpalipas ng oras. Naglalabas siya ng kanyang mga saloobin ukol sa sistema ng opisina. Kapansin-pansin ang kanyang mga matatalinong opinyon. Mag-aalestres na yata ng hapon ng makabalik kami.

Hindi ako masyadong sanay na kasamang kumakain sa labas ang boss ko. Siguro dahil nag-aalala lang ako na mahaluan ng personal na koneksyon ang ugnayan namin. Sa kabilang banda, maganda rin naman kung kaibigan mo rin ang boss mo, pero para sa akin kasi, mas gusto kong hanggang trabaho lang ang ugnayan namin. Mahirap na kasi minsang mahaluan ng personal at hindi maiwasang hindi magkasundo sa ilang mga bagay. Tulad na lamang ng nangyari noong thesis namin. Mga kaibigan kong matalik ang mga kagrupo ko. Pero pagkatapos ng thesis, nagkaroon ng gap, dahil hindi maiwasang personalin ang mga trabaho na dapat ay “trabaho lang”.

Sabay kaming umuwi ng bago kong kaibigan dito, si Jolina (hindi niya totoong pangalan). Sa halip na sa loob ng Divisoria dumaan ang jeep na sinasakyan namin, sa Lucky China Town ito dumaan. Sabi niya hindi pa raw siya nakakapasok sa loob ng Mall na iyon. Kaya naman ipinasyal ko siya. Kumain kami ng halo-halo at fries.

Excited akong umuwi ng bahay pagkatapos namin kumain ni Jolina. Matatapos na kasi ngayon ang Got to Believe. Iniisip ko kasi, ikakasal si Chichay at Joaquin kaya naman ayoko talagang palampasin ang eksenang iyon. Sa panunuod na nga lang ako ng T.V kinikilig eh.

DAY 65 (March 6, 2014)

Nakaupo ako dito sa may veranda ng office para hintayin yung isa kong officemate. Sabay kasi kami sa pag-uwi. Ang lakas ng hangin ditto. Tamang-tama ang himno ng hangin para kahit papaano ay mawala ang pagod ko sa maghapon.

Galing ako sa job fair kanina sa Megamall. Ang haba ng pila ng mga aplikante na nagbabakasakaling matagpuan ang kanilang kapalaran sa lugar na ito. Ang sakit nan g paa ko sa paglalakad at pag-aayos ng mga dapat ayusin.

Ika-limang buwan ko na sa trabaho ngayon. Sa awa ng Diyos hindi pa naman nila ako pinapaalis. Sana nga ay nagustuhan ng management ang performance ko para maging regular na ako dito. Nagugustuhan ko na ang trabaho ko rito. Kahit na paminsan- minsa ay pagod, alam kong ang mga natutunan ko rito ay babaunin ko balang araw. Naniniwala kasi ako na kung anong ginagawa ko ngayon ay isang pagsasanay upang maihanda ako sa mas malaking responsibilidad na hahawakan ko pagdating ng panahon.

DAY 64 (March 5, 2014)

First Wednesday of the month. Ash Wednesday din.

Nagsimba kaming dalawa ni Max sa Sta. Cruz. Sabi sa homily ni Father, we should repent from all our sin.

DAY 63 (March 4, 2014)

Same old routine. Pero hindi ako nagsasawa. Baka may something new bukas :)

DAY 62 (March 3, 2014)

Panic Monday. Wala yung partner ko sa team kaya ang mga nakaassign na task sa kanya, paghahatian namin ng boss ko. Okay. Let's get it on.

Ang ending, parang pagkain sa KFC, fully loaded. 

Sa kabilang banda, napawi naman ang pagod ko sa pagkikita namin ng "old friend". He's still the same funny guy whom I met in high school. I enjoyed his "corny" jokes and with action na kwento. And then I realized how I missed him so much. 

Masaya ako na nakita ulit siyang masaya. I think he's really enjoying his job and he's happy with his girl friend.

DAY 61 (March 2, 2014)

It's a happy Sunday with my family.

Pagkatapos naming magsimba, niyaya ko sila para kumain sa labas. It's my treat! Yey! Minsan lang naman ang mga pagkakataong ganito, kapag sakto ang day off ni Daddy saka pag may ekstra akong pera. 

Pagdating sa bahay, nanuod ako ng pelikula at pagkatapos ay natulog. Sarap!

DAY 60 (March 1, 2014)

Nagkita-kita kami ng ilan sa mga high school dabarkads ko. Dapat talaga manunuod kami ng movie. Hindi ko pa kasi napapanuod yung Starting Over Again kung saan si Toni at Papa P. ang bida. Nahuhuli na ako. Halos wala na kasing oras para makapagliwaliw. Sabi nila maganda yung pelikula kaya naexcite akong panuorin. Kaya lang, nahuli ng dating si Maria. Kaya hayun, kumain na lang kami sa isang fast food. Nakakamiss yung mga ganitong kwentuhan. Simple. Parang high school ulit. Nanlibre si Tabs kaya mas masaya. 

DAY 59 (February 28, 2014)

Last day of February. Pay day! Yahoo!

DAY 58 (February 27, 2014)

Same old story. Bahay, office, bahay

DAY 57 ( February 26, 2014)

CMC groovy night ngayon. Pupunta sana kami ni Diamond kaso mukhang wala namang balak yung ibang kaklase namin nung college. Kaya hindi na lang kami tumuloy.

So Many Questions ang background music ko habang sinusulat ko ang blog na ito. Wala lang nag-eemote nang kaunti.

Pero thankful ako ngayong araw na ito. May magandang balita kanina sa akin boss ko. Pero secret muna. Ipinagdarasal ko talaga na sana matuloy nga iyon. In Jesus name...

Laughtrip sa office kanina. Mayroon kasi akong inaasikaso na e-mail. Kailangan kong sagutin yung tanong ng isang client. Pero para masagot ko iyon, kailangan ko ng tulong ng ICT dept. Yung isang staff doon, kahapon ko pa tinatawagan. Kaya kanina, naghanap ako ng ibang paraan para makakuha ng sagot dahil baka nakukulitan na siya sa akin. Tumawag ako sa Sales. Napunta ako sa C dept. Sabi ni C dept. wala daw sa kanila yung data na hinahanap ko. May ibinigay siyang number para tawagan ko, saka kumpletong pangalan nung contact person. Yes may hint na. Natuwa ako. Pagdial ko ng numero, medyo pamilyar yung boses, dinedma ko. 

"Hello"

"Hello, pwede po ba kay ______(buong pangalan)"

"Ito na nga siya"

Tuloy ako sa pagtatanong. Explain ako ng pagkahaba-haba. 

Sabi niya bukas pa raw niya maibibigay yung kailangan ko. Kinuha ko e-mail address niya para makapag-follow up. Laughtrip, dahil siya rin pala yung sa ICT dept.

Hindi ko naman kasi alam na iyon pala yung totoong pangalan niya. Kilala ko lang siya sa bansag ng mga tao sa kanya. Iniwasan ko pang tawagan, doon din pala ako babagsak.

Laughtrip! Epic fail!

DAY 56 (FEBRUARY 25, 2014)

Nakakapagod magjogging. Whew!

Tumakbo kami ni Max kanina sa Luneta para maging healthy. Kahit masakit ulo ko sa simula, nawala naman agad.

Medyo nasasanay na ako tumakbo at tumatagal na ang endurance ko. 

Pagkatapos magjogging, kumain muna kami bago umuwi. Pagdating naman ng bahay, may naghihintay pala na chocolate. Laway na laway ako, pero dahil sayang naman ang mga pawis na nawala sa'kin, hindi na lang ako kumain. Ang lungkot. :(

DAY 55 (FEBRUARY 24, 2014)

Bigat ng pakiramdam ko pagkagising. Siguro dahil nga sa nangyari kagabi. There are a lot of unspoken words but it is better to box it in our mind because sometimes words are like sword that can hurt someone.

Pumunta ako ng GMA kanina, wala namang pagbabago makinis pa rin ang sahig at kumikintab ang elevator. Pero wala na ang mga pamilyar na mukhang nakikita ko dati. Pero naaalala ko ang mga panahong naglalakad ako sa hallway noon at para bang nakikita kong muli ang dating Pats na akyat baba ng elevator. Hay, araw ban g mga ex ngayon?

DAY 54 (FEBRUARY 23, 2014)

Nakita ko siya kanina. Ganito pala yung pakiramdam kapag nagkita kayo ulit ng taong minsan mong minahal at ngayon ay kakilala na lang.

Ganito naman talaga, walang permanente sa mundo. Ang pag-ibig, tulad ng bulaklak, ubod ng ganda sa simula ngunit daglian din namang nalalanta.

Sinabi ko noon sa sarili ko kapag nagkita kami, okay na ako. Masaya. Pero hindi iyon ang nangyari kanina dahil nagtatago sa sulok ng utak ko ang katotohanang nasasaktan pa rin ako sa paghihiwalay namin. Sinasabi ko ito hindi dahil gusto kong magkabalikan kami. Siguro dahil kahit papaano may pinagsamahan din naman kami. Gusto ko nga sana siyang kumustahin. Kumusta kaya ang trabaho niya. Gusto niya pa rin kayang mag-aral? Maaga pa rin kaya siyang nagigising dahil kailangan niyang magbukas ng gate sa mga driver? Pero siyempre hindi ko naman pwedeng gawin iyon dahil wala ng dahilan.

10:30 na nang makauwi ako ng bahay galing sa exhibit. Bukas maaga pa akong papasok ulit sa trabaho.

DAY 53

Busy as a bee....zzzzz

DAY 52

Stress o stretch?

Kung mayroon man akong gustong mapabuti sa pag-uugali ko, ito ay yung pagiging mahinahon. Kadalasan kasi, sa dami ng ginagawa, hindi ko maiwasang hindi mag-alala. Aminado naman ako na minsan ay sumusobra. Kaya’t nais kong matutunan kung paano ikokontrol ang ganitong uri ng pagkilos. Sana ay turuan ako ni God na pahabain pa ang pasensya ko at sana rin ay turuan Niya ako kung paano ihandle ng maayos ang stress.

Lahat na lang kasi yata ng task ko kanina, urgent.

Pero kanina, habang nakasakay ako ng LRT, nakapagsave ako sa cellphone ko ng isang parang verse for the day:

“Focus on your dream and not on Goliath. Problems may sometimes look bigger, but don’t focus on the flaws of life. Take a deep breath and remember the reason why you are fighting in the first place. Just how a photograph shows a good angle, learn to see the positive side of life. It’s a matter of perspective, my friend”  

DAY 51

Morning Rush. Nagmamadali ako sa pagtapos ng mga task ko ngayong umaga dahil kailangan kong lumabas ng office para mag-observe ng FGD. First time ko kanina na mag-observe ng ganito. Nakakatuwa pala panuorin kumilos ang isang tao. Hindi alam ng mga respondent na nasa kabilang kwarto lang kami na nakikinig at pinapanuod ang bawat kilos nila. Ang galing. Parang big brother house.

DAY 50

"Focus on your dream and not on Goliath"

A very inspiring book to read for the day. Pagdating ko sa bahay, kumain agad ako dahil hindi ko na nagawang magmerienda sa sobrang dami ng ginawa ko sa office kanina. Medyo wala ako sa mood at emosyonal kanina. Nakagalitan na naman ako ng isang tao. Hindi ko talaga maintindihan kung bakit palaging mainit ang ulo niya. Nakakasira lang ng araw. Kaya naman pagkatapos ko kumain kanina, nakatulog ako sa sobrang pagod. 10:30pm na ako nagising para kumain ng hapunan.

DAY 49

Naranasan mo na ba yung minsan gigising ka sa umaga na para bang wala ka sa mood at ang gusto mo lang ay matulog o di kaya’y humilata maghapon? Ganito ako kanina. Halos mag-aalas sais na ng umaga nang bumangon ako para maghanda sa pagpasok.

Ayoko ng ganitong pakiramdam. Para bang wala akong motibasyon para pumasok sa trabaho. Minsan parang pakiramdam ko, walang kahulugan yung mga ginagawa ko. Pero hindi ko lang naman ngayon ito naramdaman. Naranasan ko na rin itong ganitong pakiramdam sa dati kong trabaho. Siguro normal na minsan maramdaman ng isang tao na para bang nakakasawa na ang mga ginagawa niya. Nagkaroon tuloy ako ng ideya na bakit hindi ko subukang baguhin naman ang routine ko para hindi ko maramdaman ang pagsasawa. Inaalala ko nga kung pati noong kolehiyo naramdaman koi to, pero parang hindi naman.

Sa kabilang banda, kapag naiisip ko naman ang pangangailangan ng pamilya ko, kahit papaano’y lumalakas ang loob ko’t nagkakaroon ako ng dahilan para pumasok.

“Mabuti ang isang taong nag-iisip ng paraan kung paano niya mapapaunlad ang kanyang sarili sa bawat araw. Tulad niya ay isang halaman na nakatanim sa matabang lupa, mainam na nadidiligan ng tubig ng karunungan at nasisinagan ng liwanag ng karanasan”

DAY 48

Haixt! Ayaw akong tigilan ng mga officemate ko sa pang-aasar dahil dun sa nangyari nung Sabado. Lahat sila ay tinutukso ako kay Hamm. Pumunta pa siya sa area naming kanina para magpacute lang. Kulit much!

Dinalaw ko ulit yung tita ko na may sakit kanina. Lalong namaga ang mga paa niya at lumaki yung mga pantal sa katawan. Masakit para sa akin na makita siyang may sakit. Para ko na rin siyang Nanay. Napapaisip tuliy ako. Kaya ko gustong yumaman eh. Para sa mga pagkakataong tulad nito, madali ko silang matutulungan at maipapagamot.

Sana pagalingin na siya ni God.

DAY 47

Isa na siguro sa mga natatanging tradisyon sa Pilipinas ay ang Fiesta.

Noong una, sa probinsya namin, kahit hindi gaanong kakilala basta mapadaan lang sa bahay, yayayain na kumain ng lola ko. Lahat ng tao masaya kasi busog. :p

Hindi naman kami masyadong naghanda ng marami ngayon. Kasi umaabot naman ng ilang araw ang fiesta dito sa'min dahil sa mga officemate ng Daddy ko. Siguro kahit 3 araw may kainan. Kaya hindi niluluto ni Nanay lahat para umabot pa sa mga mahuhuling bisita.

Kanina, mga lola, tita at pinsan lang ang mga bisita namin. Nagpunta rin pala yung Area Leader namin sa dating organization na sinalihan ko. Isa itong organisasyon na tumutulong sa mga taong kapos sa pinansyal na bagay. Member ako dati dito noong bata pa ako. Siguro hanggang 1st year high school iyon. Naaalala ko pa nga, tuwing Christmas or pasukan binibigyan kami ng pera para pambili ng gamit. 

Ito yung konting kanta saka pabibo pagkatapos makinig ng bible stories, may libreng merienda. Nakakatuwa sumali. Pero hindi naman yung merienda lang ang habol ko. Dami ko rin natutunan dito. Magkabisado ng memory verse, Christian songs at marami pang iba.

Nakakatuwa lang at naalala pa ako nung area leader kahit na halos mag-iisang dekada na ang lumipas simula noong huli kaming magkita.

DAY 46

" Hello.."

"Hello.. Hamm(codename)"

"Ui.."

"Ahm, thank you sa chocolate"

"Hehe...Wala yun"

Pagkababa ng phone, ang lakas ng kabog ng dibdib ko. Ang lakas maka high school. 

Bumaba si Hamm kanina para ibigay yung pinaprint ko sa kanyang art work. Nagulat ako dahil pagkabigay niya nung flower design, may kasamang chocolate. Kinilig mga officemates ko. Tinutukso kasi nila sa'kin si Hamm kahit na wala naman talaga akong gusto sa kanya.

Sabi ni Hamm, kapalit daw yun sa bigay ko ring chocolate sa kanya kahapon. Pero hindi lang naman siya yung binigyan ko, kundi pati lahat ng kasama niya. Pero napangiti ako kanina. Siguro nadadala rin sa asaran nila. Pero ayokong mahulog ang loob ko kay Hamm. O sa kahit sino sa ngayon. Pagkatapos ng mga nangyari sa past relationship ko, ayoko na muna ulit magkaroon ng espesyal na pagtingin sa iba. Dahil baka sa huli, ako na naman ang masaktan.

Mag-isa na lang akong naiwan dito sa office. Gusto ko na nga rin sanang umuwi kaya lang 5pm pa ang out ko.

DAY 45

Love is in the air.

Kakaiba yung atmosphere ngayon. Parang ang sarap biglang makipagdate. Lahat ng tao nakangiti. Puno ng flowers sa paligid. Akala ko Undas, Valentine’s day pala.

Pagpasok ko sa office, nagulat ako may box of chocolates na nakapatong sa lamesa ko. Ayyiiee... Kahit papa'no, may nakaalala sa akin. Galing sa boss ko yung chocolates. Sweet. :)

Maya-maya pa dumating yung isa ko pang officemate at stem of rose naman ang ibinigay. Nakakatuwa. Sinong magsasabing pang magkasintahan lang ang Valentine's day. 

Para makisali sa espesyal na araw na ito, namigay rin ako ng chocolates sa officemates ko, pati na rin sa graphics dept. na lagi kong kinukulit. 

Hindi ako nagpapakaplastic, pero masaya talaga ako ngayon. Oo nga't wala akong boyfriend, pero marami namang nagmamahal sa akin. :)

Kaya sa lahat ng single dyan na katulad ko, wag malungkot. Sabi nga ni Ramon Bautista, "There's more to life than love".

DAY 44

Ito na yata yung araw na mixed emotions ako. Halos buong araw ko kasi sa office hindi masyadong okay. Pero pagdating ng hapon, pinasaya naman ako ni Max. Ang loko-loko, binigyan ba naman ako ng flower na may red na t-back panty sa loob ng petal. Kulit! Laughtrip!

Valentine’s day na bukas, karamihan sa mga friends ko inaasar ako kung hindi ko raw ba namimiss ang may boy friend. Sabi ko hindi naman. Aanhin ko naman ang boy friend na manloloko. Isa pa, ang valentine’s day naman, hindi lang para sa magkasintahan, kundi para sa lahat ng taong marunong magmahal. 

DAY 43

Wala na naman ako sa mood. :(

Sarap humiga sa kwarto, manuod ng movie o di kaya'y magbasa ng magandang libro habang umiinom ng chocolate drink.

Uwi na ako. Marami pa dapat tapusin sa office kaya lang wala talaga ako sa mood.

DAY 42

"Dapat smile lang, kahit seryoso"

Parang ang hirap gawin noon ah. Pero may kakilala ako na kayang gumawa noon. Kakaiba talaga.

May mga pagkakataon naman talaga na minsan parang wala ako sa mood. Pero etong tao to, parang hindi ko pa nakitang nawala sa mood. Paano ba naman, sa tuwing nakikita ko siyang dumadaaan, laging nakangiti. Nahahawa tuloy ako. Good vibes lang!

DAY 41

“The mind may forget but the heart will always remember.”

Ito ang mga salitang laging sumasagi sa isip ko sa tuwing may magpapaalam o matagal kong maaaring hindi pwedeng makita. Bago ako gumraduate, nagpahayag ng maikling pananalita ang aming Dean at ito ang isa sa mga hindi ko makakalimutang sinabi niya.

Halos kakauwi ko lang ng bahay mula sa despedida party ng dati kong manager sa dati kong pinapasukan. Kaya naman gusto kong ilaan itong blog ko ngayong araw na ito sa kanya.

Isa si Chinita sa mga taong hinahangaan ko. Naalala ko pa nung ininterview niya ako sa cake decorating company na pinasukan ko. Sa unang pagkikita pa lang, bakas na sa kanya ang pagiging mabuti at masayahing tao. Magaan siya kausap kaya naman medyo marami yata akong naikwento sa kanya sa interview. Mukha ring matalino, hindi lang dahil sa eye glasses niya, kundi pati na rin sa paraan ng pagtatanong niya. Ubod ng hinhin sa simula pero noong mas tumagal pa kaming nagkakilala, may pagkakwela pala. Gustong-gusto kong nakikinig sa mga kwento niya kasi with action at facial expression pa. Nakakatuwa rin siyang kasabay kumain kasi ang bilis, parang laging nagmamadali. Kaya kapag sabay kaming maglunch dati, tuwang-tuwa ako kasi halos parang hindi ako natunawan dahil napipilitan din akong magmadali. Naawa ako bigla sa mga alaga ko sa tyan dahil baka pati sila mabulunan. Inisip ko nga, anong klaseng gilingan ba meron sa tiyan ni Chinita at parang kahit ang dami niya kumain eh hindi siya tumataba.

Kung sa trabaho naman ang pag-uusapan, siya na yata ang pinakamadetalyeng taong nakita ko. Kayang-kaya niyang busisiin ang bawat detalye sa trabaho. Nakakahiya nga minsan, (di ko sure kung minsan lang o madalas) kapag nagkakamali ako. Aminado naman ako na may pagkamakakalimutin ako. Pero kahit ganun, naipapamalas niya pa rin ang kahinahunan ng loob.

Kaya lang, nagtataka nga ako kung bakit wala pa siyang nagiging boyfriend. Maganda, mabait at matalino. Hm, siguro pihikan. Kunsabagay, she only deserves the best. Excited na akong makilala ang magiging ala-Dingdong Dantes sa buhay niya.

To my Chinita friend, I thank God for giving me the opportunity to meet someone like you. Thanks for teaching me many things in life. Because of your pagiging so detailed and sometimes O.C, I’ve learned how to look and appreciate every detail in life; that sometimes the little things can create a big impact in our lives. Thank you for showing me what humility is. Salamat sa pagkunsinte sa akin na sundin ko kung ano ang sinasabi ng puso ko, dahil doon ako magiging masaya. I remembered our conversation one sunny afternoon, while we’re having lunch, we talked about following our dreams. What you’ve said really captured my heart. Ang sabi mo bilib ka sa’kin dahil nagkaroon ako ng lakas ng loob na hanapin o sundin kung ano talaga ang gusto ko. Pero ang totoo, ako ang lubos na humahanga sa’yo sa kadahilanang pinag-iisipan mong mabuti ang mga ginagawa mo. Wisdom ang tawag doon. My Chinita friend, I know whatever it is that God will put on your plate; you’ll make the most of it. You’ll surely excel in whatever field you will be choosing. Kung paanong mong nilalasap ang bawat nguya tuwing kumakain tayo ng lunch, sana ay malasap mo rin ang iba’t ibang lasa ng buhay. I will never forget you. Thank you for sharing your life with me. Enjoy life. Don’t be afraid to make mistakes, rather see it as an opportunity to learn. I love you my Chinita friend. Chat, text at magkita pa rin tayo pag may time ah!

Tosha! :)

DAY 40

Naglaro ako ng badminton kanina, kasama nang mga pinsan ko. Mabuti ito para mabawasan ang mga di kinakailangang taba ko sa katawan. Ilang araw na rin akong kumakain ng marami. Noong nakaraang araw, donut plus palabok ang merienda ko. Noong isang araw naman, kanin at yakisoba ang tanghalian ko. At nung isang araw pa ulit, pizza naman.

Sarap magpapawis kanina. Ang kaso pagdating ng hapunan, adobo ang ulam. Sino ba naman ako para tanggihan ang adobo?? Di ko na naman napigilan. Pinapak ko pa yung nutella sa ref. Di bale, magjajogging naman ako sa Martes. Saka bukas, di na ako kakain ng marami. (weh?)

Nakakatawa pala yung Call Center girl na movie. Ang gaan ng mga punch line. Di mo na kailangang mag-isip para mag-enjoy sa pinapanuod mo. Nakakaaliw ang style ng pagpapatawa ni Pokwang. Isa siyang OFW na nagtrabaho sa isang cruise para sa pamilya. Halos sampung taon siyang nasa ibang bansa, kaya naman pagbalik niya, malayo ang loob sa kanya ng anak niyang si Jessy Mendiola. Ngunit tulad ng isang tipikal na pelikula, nagkabati rin naman sila sa huli.

DAY 39

Ganito talaga dito kapag Sabado, walang masyadong ginagawa. Inaantok tuloy ako. Naisip ko nga, sayang naman yung kuryenteng binabayaran. Kaunti na lang din kasi yung tao kapag ganitong oras. Karamihan kasi sa kanila half day na.

Ang sarap ng ulam ko kanina, beef with mushroom. Naka isa’t kalahating kanin ako. Di pa ako nakuntento at kumain pa ako ng turon at buko kaninang merienda.

Yey! 4:30 na. Konti na lang uwian na!

Ininsert ko muna usb ko dito sa computer para tingnan kung anong movie yung mga nilagay ni Max. Nagulat ako sa usb ko, ang ayos. Nakakatuwa. Sinort ni Max mga files ko. Kaya naman pala tinext ako nung isang araw na ang gulo ng usb ko. Infairness ditto kay Max, napaka organize. Thank you Max!

Mukhang magsasawa ako sa panunuod ng movie this weekend. Pinadagdagan ko pa ng movie kay Chinito USB ko.

DAY 38

Kagabi pa lang nakahanda na ang mga gagamitin ko para sa paglalaro namin ng badminton mamaya ni Max. Excited ako dahil ang tagal ko nang hindi nakakalaro nito.

Maaga akong nakarating sa office. Binuksan ko kaagad ang computer para masimulan na ang mga tasks ko para sa araw na ito. Nakaplano na sa utak ko ang gagawin pero parang wala ako sa focus magtrabaho. Minsan talaga may mga araw na tulad nito. Yung para bang wala kang gusting gawin kundi tumunganga. Pinilit ko namang labanan ang pakiramdam na ito. Kahit papaano ay naging produktibo naman ako pagdating ng hapon.

Napakinggan ko na iyong output ng voice recording namin kahapon. Medyo walang dating para sa akin yung T.V commercial. Hindi ko naman sinasabing pangit pero hinahanap ko kasi yung tipong mapapawow ang pagkatapos magplay ng video. Samantala yung sa radio naman, medyo naging maayos nung tinaasan ng kaunti yung pitch.

Bandang huli, nagpasya ang nakakataas na magtry ulit ng bago. Sayang effort, pero mas mabuti nang ulitin kaysa naman maging “pwede lang” ang output.

Siya nga pala, muntik ko nang malimutan, may kabilisan na ngayon ang computer ko. Yey! Nilagyan kasi ng extra memory ni Chinito. Galing! Pwede na ako magphotoshop nang hindi nakakunot ang noo sa sobrang bagal ng computer. Kumbaga “think before you act” ang peg niya. Tagal mag-isip.

Ako na naman ang tampulan ng asaran kanina. Bumaba sa area ko yung mga tropa ko sa graphics dept.para magtanong tungkol sa project namin. Ang lakas mang-asar. Tinutukso nila ako dun sa isang artist na si Ryan (hindi niya totoong pangalan). Cute naman si Ryan, medyo chubby nga lang. Mukha rin namang mabait. Kaya lang medyo nakakailang na kasi kapag tinutukso sa isang lalaki. Minsan kasi sa kakatukso nila, di maiwang tuluyang mahulog ang isa. Pag-akyat ni Sir S sa dept. nila, tumawag pa siya para sabihing bababa raw si Ryan at may dalang bulaklak.

Yun pala, ang tinutukoy niya eh yung design ng logo na gagamitin sa Panagbenga. Sunflower! Laughtrip sa office!

Maaga ako lumabas ng office kasi nga may laro pa kami ni Max. Dumaan muna kami sa SM para bumili ng shuttlecock at inumin. Pagkatapos, dumiretso na kami sa Badminton City. Sa kasamaang palad, wala ng available na court. Bad trip! Excited pa naman ako.

Kaya naman ang dapat na exercise ay nauwi sa “eatxercise”.

May pampatulog yata yung pizza na kinain ko kanina. 

DAY 37

Tapos na ako sa trabaho pero ayoko pa umuwi. Tambay muna sa office. Medyo busy ulit kanina kaya nagpapahinga muna ako dito sa office. Pero sa totoo lang, hinihintay ko lang dumaan ulit si Chinito. Isang ngiti lang niya siguradong tanggal ang pagod ko.

Nagvoice recording kami kanina para sa radio at T. V material namin. Habang tinuturuan ko yung talent, hindi ko alam na pati pala boses ko narecord na rin.

Pinagkaisahan ako sa graphics dept. Nilakasan yung recorded voice ko at ipinarinig sa lahat. Nakakaloka. Pinipilit nila boss ko na ako na lang daw mag v.o.

Nga pala, bilib ako kay Max. Nasa D. Jose na, bumalik pa, isang text ko lang. Salamat Max! The best friend ka talaga!

DAY 36

Nakakahawa ang ngiti ni Chinito. Baon-baon ko hanggang pag-uwi. J

Nasira na naman ang computer ko kaninang umaga. Bigla na lang nagblack yung screen. Ibilad ko kaya ito sa araw para magliwanag. Sa kabilang banda, hindi naman iyon naging dahilan para masira ang araw ko.

Sarap ng J-Co at palabok kanina. Galing sa mga boss. Siguro kahit 3 araw pwedeng hindi muna ako kumain matunaw lang lahat ng kinain ko ngayon.

Aga ko ulit umuwi. J Medyo nagtitipid kasi ako ngayon sa kadahilanang malayo pa ang sweldo pero ang konti na lang ng laman ng wallet ko.

DAY 35

Isinet ko ang alarm ng cell phone ko ng 4am, par asana makapagsulat ng mga naiwang araw sa blog ko. Ang kaso, sa panaginip ko lang yun nagawa. Ang sarap matulog!

Nagtataka nga rin ako kung bakit karamihan sa’tin ay adik sa tulog. Gayong kapag natapos na ang kontrata natin dito sa lupa, habang buhay ay mali pala, habang patay na tayong matutulog.

Medyo trapik kaninang umaga, pero mabuti na lang at humaba ng ilang pulgada ang paa ko kaya hindi ako nalate.

Pumunta ako kanina sa dati kong paaralan noong kolehiyo. Naghahanap kasi ako ng nilalang na may malaanghel na boses para mag-v.o sa ginagawa naming radio commercial. Ewan ko ba, ako na talaga dapat yun, kaso hindi yata nila trip boses ko. Hindi pa raw uso. Sayang, akala ko pa naman ito na yung hinihintay kong break. Di bale, marami pang pagkakataon. Mabalik tayo sa usapan, hayun na nga, nakipagkita ako sa dalawalang estudyanteng inirekomenda sa akin nung staff. Ayos naman, panalo yung boses nila. Lalo na yung lalaki, pati mukha, panalo. Nakakaganda ng araw. Speaking of araw, ang tindi ng sikat ng araw kanina. Parang kailan lang nangangatog ako sa lamig dahil mahiyain yung araw. Pero kanina, nagningning siya ng bongga.

Kanina, habang nasa school ako, hindi ko maiwasang hindi magbalik tanaw sa apat na taon kong pamamalagi doon. Maraming hindi makakalimutang pangyayari. May nakakatawa, may nakakaiyak at syempre hindi mawawala yung mga kilig moments. Parang kailan lang talaga….

Tumatanda na nga rin ata talaga ako. Sa paraan ng pakikipag-usap ko kanina dun sa bagets, parang halos payo yata yung naibigay ko sa kanya. Sa kabilang banda, mabuti na rin iyon, nang sa gayon may maibahagi naman ako sa kanyang mga kaunting kaalaman mula sa mga natutunan ko mula sa kaunting karanasan.

Aprub naman daw yung boses nung dalawang bagets sa boss ko. Kaya sa Huwebes, recording na. Yahhooo!

Ang aga ko pala nakauwi ngayon. Nagulat nga si Nanay at Daddy. Muntik na magpaparty :P Gusto ko na kasi makabawi sa blog. Medyo marami akong hindi naisulat dahil sa pag-uwi sa probinsya.

DAY 34

Back to Manila. Back to reality.

Ang agang mambwisit ng computer ko sa office. Lalo tuloy nagkakapatong-patong ang mga tasks ko. Kung mayroon lang akong ekstrang computer sa bahay matagal ko nang dinala. Nakakaawa na computer ko sa office. Gusto na magretired.

Dami nakapansin sa aura ko ngayon. Parang may kakaiba raw sa akin. Siguro dahil medyo fresh pa mula sa bakasyon. Ilang araw ring walang stress at puro tulog ang ginawa ko. Pero after lunch, balik na ulit sa dating itsura. Hagardo Versoza.

Nakatanggap na naman ako ng text message kanina mula sa dream company ko. Senyales na ba ito???

Nakakatawa talaga magbiro ang tadhana.

DAY 33

Nagising ako sa huni ng mga ibon at tilaok ng manok. Kakaibang-kakaiba sa nakagawian kong paggising tuwing Linggo ng umaga. Sa Maynila kasi, bunganga ng kapit-bahay ang alarm clock ko. Music to my ears na ang mga palitan nila ng di magagandang salita. Mabuti na lamang at kahit na sa Maynila ako lumaki, hindi ako nahawa sa kanila. Kunsabagay, kahit na hindi maganda minsan ang paligid ko, pinalibutan naman ako ng magandang ugali ng aking pamilya.

Last day ko na sa Pampanga ngayon kaya nilubos ko na. Pagkatapos magkape, naglinis muna ako ng bakuran at pagkatapos ay naghanda na para sana magjogging. Kaya lang hindi natuloy, kasi nakasalubong namin yung isa kong tita. Magpapagamot sa faith healer dahil masakit ang balakang at ulo niya. Kaya sa halip na magjogging, nanuod na lang muna kami.

Medyo kontrobersyal ang healer na ito. Bagong salta sa baryo, pero marami nang napabilib. Bukod kasi sa nakakapagpagaling siya ng sakit (kahit anong sakit ng katawan pati yung mga pinaglaruan dawn g engkanto) nakakapanghula rin daw siya. Napaisip nga ako, kaya niya rin kayang pagalingin ang sakit ko sa bulsa?

Kakaiba ang paraan niya ng paggagamot. Nagpakuha ng itlog saka ipinukpok at inilagay sa baso. Wala naman raw sakit ang tita ko. Lamig lang daw sa katawan. Nagpakuha siya ng baso, papel at kandila pagkatapos. Sinilaban ang papel, ipinasok sa loob ng baso saka ipinatong ang baso sa likod ng tita ko. Ouch! Ventosa. Pagkalipas ng ilang minuto, iniangat iyong baso. Magic, namula likod ng tita ko at umuusok. Sunod naman, nagpakuha siya ng puting pinggan. Idinikit sa pinggan ang apoy mula sa kandila. Dinasalan, saka pinunasan ng puting papel. Magik ulit. Nagkaroon ng charcoal painting ang papel. Itinapat sa liwanag saka inaninag ang mensahe ng tawas. May babae raw na nakabantay sa bahay ng tita ko. Mahaba ang buhok ang nakaekis ang paa. Nakakatakot! Bago pa lalong lumikot ang imahinasyon ko, umalis na kami para ituloy na ang sana ay jogging pero nauwi na lang sa paglalakad.

DAY 32

May pasok dapat ako ngayon pero hindi na ako nakapasok. Bumabawi ako sa lolo't lola ko dahil hindi ako nakauwi nung pasko at bagong taon.

Magjajogging dapat kami ngayon ng mga pinsan ko kaya lang tinamad akong bumangon ng maaga at piniling matulog.

Pagkagising ko, binuksan ko ang bintana sa kwarto sabay tanaw sa sumasayaw na mga dahon at kumakantang ibon. Wow! Parang sa pelikula lang.

Dating gawi, inom ng kape sa umaga. Sa totoo lang, pinagbawalan na akong uminom ng kape dahil nagpapalpitate ako. Pero dahil nakakarelax naman dito sa Pampanga, uminom na rin ako. Isa na yata sa pinakamasaklap na pwedeng mangyari sa akin ay iyong pagbawalan akong uminom ng kape.

Nakakatamad. Ayoko na magsulat.

DAY 31

Kong Hei Fat Choi!

Chinese New Year ngayon kaya naman walang pasok. Ang aga ko nagising kanina. Dito kasi ako natulog kela Apo. nagising ako sa pagkukwentuhan nila. Pero ayos lang. Bumangon na rin ako agad. Sayang din naman kasi ang magandang view sa umaga. Sobrang lamig dito. Humiga ulit ako para sa duyan sa may veranda pagkagising, sobrang nakakarelax. 

Nakatanaw lang ako sa paligid habang pangiti-ngiting nakikinig sa mga nagkukwentuhan. Maya-maya pa, umupo na ako sa mesa. Kuha ng pandesal sabay sawsaw sa mainit na kape. Nabusog ako agad. Sayang hindi na kaya ng tyan ko yung kanin, inihaw na bulig at gulay. 

Hindi naman kami nagtagal dito kela lola. Pumunta rin kami agad kela Inang at sa bagong buhay.

Sarap talaga dito sa Pampanga, kahit papaano eh nakakalimot ako sa kalungkutan ko.

Pagkatapos mananghalian tulog ulit ako. Umpisa ako ng mga alas tres gising ako ng 5:30. Whew. Save!

Ligo muna bago pasyal. Nag-aagaw na ang dilim at liwanag nang lumabas kami ng kapatid. Diretso sa bukid at nag-agawan sa duyan. Parang may yelo ang lamig ng hangin.

Nagsimula ang araw ko sa kwentuhan at natapos rin sa kwentuhan.

DAY 30

Yun oh! Salamat sa wi-fi, makakapagpost pa ako kahit nandito sa Pampanga.

Hibernate mode muna ako. Magpapalipas ng kalungkutan, sama ng loob at stress. Sana sa pagbalik ko sa Manila ay bumalik na ang dating sigla ko.

Natapos ko naman yung presentation report kanina. Kaya lang may pahabol pa na utos kaya medyo natagalan ako sa pag-uwi dito. Ang masaklap pa, ang haba ng pila sa terminal. Napilitan na lang akong sumakay don sa bus na papaalis na, kahit standing ovation na. Nakaya ko naman kasi yun dati. Hanggang San Fernando pa nga eh. Kaya lang kanina, Bulacan pa lang nahilo na ako. Bigla akong pinagpawisan ng malamig. Napilitan tuloy akong kausapin yung katapat ko para makiusap kung pwede umupo. Pumayag naman siya.

Medyo natakot tuloy akong magbyahe mag-isa dahil dito. Kung nagsuka ako nung mga oras na iyon, ano kaya gagawin ko? Eeeewwww.. Kadiri.

Natouch naman ako sa lola ko kanina. Pinaghanda ako ng pagkain pagdating. :)

DAY 29

“Alam ko, kapag natapos na ang yugtong ito, magpapasalamat ako sa’yo. Magpapasalamat ako sa sakit na naidulot mo. Dahil sa tamang panahon, yayakapin kong muli ang pag-ibig at hahawakan ang langit. Muling maglalakabay ang puso ko sa kawalan tulad ng isang malayang ibon; minsang nabalian ng pakpak ngunit muling natutong lumipad.”

Status ko sana yan sa fb kaso baka madrama na masyado. Kaya ditto ko na lang isinulat. Bukod kasi sa mga kaibigan ko, ito lang naman ang isa sa platform kung saan malaya kong naipapahayag ang saloobin ko. Ang sarap talaga magsulat, para itong isang gamot na panandaliang nakakapaghilom ng sakit ng katawan. Parang sinisilipan mo ang sarili mong isipan.

Ayoko sanang pumasok kaninang umaga, ang kaso naalala ko yung mga tambak na papers sa lamesa ko. Ayokong gapangan ng ipis.

Kahit medyo wala ang utak ko sa ulo ko kanina, kahit papaano nakapagfocus pa rin naman ako sa trabaho.

Ui! May unexpected call ulit ako kanina:) Si Ella tumawag at nangungumusta. Nakakagaan ng pakiramdam kapag naaalala ka ng mga kaibigan mo. Kahit mugto ang mga mata ko, nakangiti pa rin kahit paano ang puso ko.

DAY 28

Nag-alarm ang cellphone ko ng 5:35 pero parang wala akong narinig. Naalimpungatan na lang ako ulit nang tawagin ako ni Nanay mag-aalas sais na raw. Whhhaaattt!! Malelate na ako. Gustong bilisan ng utak ko pero ang bagal ng katawan ko.

Mabuti na lang at may 15 minutes na allowance sa office. Yeys! 8:04 ako nakapag-in. Wala na yung Christmas décor sa office. Pero yung lamig ng panahon parang pasko pa rin. Medyo tambak pa rin ang gawain pero ayos lang. Mas gusto ko naman na ituon ang sarili ko sa paggawa ng maraming bagay kaysa gumawa ng wala. Naisip ko nga kanina, noong nag-aaral pa ako, kahit sang tambak ang school assignments, masipag ako gumawa. Pero bakit ngayon, ayaw ko na mag-uwi ng trabaho. Ibang- iba talaga ang school sa trabaho.

Hindi ako umuwi agad pagkatapos ng trabaho. Nagliwaliw muna ako sa isang mall sa Binondo kasama si Max. Nabasa ko kasi sa dyaryo kanina na may fortune tree na nakadisplay doon kaya naisipan kong puntahan. Nagwish kami ni Max. Pero secret na lang kung ano yung winish ko doon. :p

Medyo may kaunting gusot kanina. Pero sinisikap ko talaga isipin na ang bawat malungkot na pangyayari o problema na kinakaharap natin ay isang paraan ng buhay para turuan tayo. Kaya naman sa nangyari kanina, natutunan ko na masakit sa ulo ang malabong impormasyon. Kung malabong naipasa sa’yo, baka dilim na ang maipasa mo sa iba. Kaya sa simula pa lang dapat malinaw na, kung gusto natin magkaroon ng nagniningning sa gandang resulta. Bukod pa rito, kung gusto natin ma-achieve ang excellence, we must exert extra effort, or go the extra miles, sabi nga sa commercial. We should not be complacent but rather always be dynamic. Kung inilalagay natin ang ating puso sa bawat gawaing nakaatas sa atin, siguradong masasalamin dito ang pagmamahal na inilaan natin.

DAY 27

There's something about the weather that makes it nostalgic.

Napakalamig kaninang umaga. Isang pagsubok ang pagligo. Pero lagi naman akong nag-iinit ng tubig pampaligo. Parang may kakaiba talaga ngayon. Habang naglalakad ako kaninang umaga papasok, ramdam na ramdam ko ang lamig. Ito yung mga panahon na ang gusto mo lang gawin ay humilata sa kama habang nagbabasa at nakikinig ng magandang music. Umpisa pa lang ng linggo pero gusto ko na agad magweekend :p

Halos buong araw ko kanina ay inukol ko sa meeting. Maraming mga napag-usapan na task para sa ikalalago ng kumpanya. Sa mga ganitong klase ng meeting, hindi maiiwasan na magkaroon ng diskusyunan dahil sa magkakaibang opinyon. At madalas, ang gusto natin ay ipilit na tayo ang tama at mali ang iba. Naisip ko lang, paano kaya kung baligtarin natin. Bakit hindi natin subukin na pakinggan naman ang iba at isipin na baka nga tama sila. Sa ganitong paraan, nakakatipid pa tayo ng enerhiya na posibleng ilabas natin sa pagdepensa ng ating panig. Baka pwedeng sa simpleng pagpapakumbaba, may mapasaya tayong ibang tao. 

Tulad ng pagpapasaya sa akin ng isang kaibigan kanina. Ang mga ordinaryong bagay tulad ng simpleng pag-alala ang siyang nakakapagbigay ng ekstraordinaryong pakiramdam na nakakapagpangiti ng puso. 

Habang pauwi kanina, bigla kong naisip na ibahin ang rutang dadaanan ko. Nakasanayan ko na, na sa LRT sumakay sa pag-uwi. Pero kanina sinubukan ko ulit magjeep papuntang Divisoria. Tulad ng inaasahan, traffic na naman. High School pa lang ako ganito na ang sitwasyon ng trapiko dito, hanggang ngayon na may trabaho na ako, ganito pa rin. Pero ayoko na magreklamo, sa halip, ginamit ko na lang oras ko para magsulat sa jeep. :)

DAY 26

It's a bed weather today. Well, almost everyday is a bed weather because of the cold weather. I woke up at around 9:00am to prepare for the Sunday service. If not with my date with God, I would probably still asleep.

I feel so blessed with the series today. It's about fight. It's about the on going spiritual battle. A battle to holiness. The Pastor discussed about the armor of God which we will be needing during the fight. This armor includes the belt of truth, breast plate of righteousness, shoes of readiness, helmet of salvation, shield of faith and the sword of the spirit. 

Sometimes, amidst our problems, we often forget that we have a loving and faithful God who is far bigger than all our problems.

After the Sunday service, we went to my Tita's new house. I mean, the new house that they are renting.

When we went home, we watched a movie entitled "About Time". It was a great movie that taught me to live and cherish the present moment. 

DAY 25

11: 45 na ako nakauwi sa bahay. Nagkaroon kasi kami ng party sa bahay ng isa sa mga boss. Super post Christmas Party. Nakakaelibs yung bahay nila. Ang laki. Ang dami ring pagkain, pero ang bumida sa panlasa ko eh yung tuna pasta. Yummy!

Kaninang umaga, dumiretso ako ng National Library para magresearch. Naalala ko tuloy nung halos 2 years ago, medyo naging tambayan ko rin iyong lugar na iyon. Masarap magbasa. Sa pagbabasa nagkakaroon ako ng pagkakataon para maging isang “adventurer”. Nakakapaglakbay ako sa pamamagitan ng libro at nararanasan kong maging ibang tao.