“The mind may forget but the heart will always remember.”
Ito ang mga salitang laging sumasagi sa isip ko sa tuwing
may magpapaalam o matagal kong maaaring hindi pwedeng makita. Bago ako
gumraduate, nagpahayag ng maikling pananalita ang aming Dean at ito ang isa sa
mga hindi ko makakalimutang sinabi niya.
Halos kakauwi ko lang ng bahay mula sa despedida party ng
dati kong manager sa dati kong pinapasukan. Kaya naman gusto kong ilaan itong
blog ko ngayong araw na ito sa kanya.
Isa si Chinita sa mga taong hinahangaan ko. Naalala ko pa
nung ininterview niya ako sa cake decorating company na pinasukan ko. Sa unang
pagkikita pa lang, bakas na sa kanya ang pagiging mabuti at masayahing tao.
Magaan siya kausap kaya naman medyo marami yata akong naikwento sa kanya sa
interview. Mukha ring matalino, hindi lang dahil sa eye glasses niya, kundi
pati na rin sa paraan ng pagtatanong niya. Ubod ng hinhin sa simula pero noong
mas tumagal pa kaming nagkakilala, may pagkakwela pala. Gustong-gusto kong nakikinig
sa mga kwento niya kasi with action at facial expression pa. Nakakatuwa rin
siyang kasabay kumain kasi ang bilis, parang laging nagmamadali. Kaya kapag
sabay kaming maglunch dati, tuwang-tuwa ako kasi halos parang hindi ako
natunawan dahil napipilitan din akong magmadali. Naawa ako bigla sa mga alaga
ko sa tyan dahil baka pati sila mabulunan. Inisip ko nga, anong klaseng
gilingan ba meron sa tiyan ni Chinita at parang kahit ang dami niya kumain eh
hindi siya tumataba.
Kung sa trabaho naman ang pag-uusapan, siya na yata ang
pinakamadetalyeng taong nakita ko. Kayang-kaya niyang busisiin ang bawat
detalye sa trabaho. Nakakahiya nga minsan, (di ko sure kung minsan lang o
madalas) kapag nagkakamali ako. Aminado naman ako na may pagkamakakalimutin
ako. Pero kahit ganun, naipapamalas niya pa rin ang kahinahunan ng loob.
Kaya lang, nagtataka nga ako kung bakit wala pa siyang
nagiging boyfriend. Maganda, mabait at matalino. Hm, siguro pihikan. Kunsabagay,
she only deserves the best. Excited na akong makilala ang magiging ala-Dingdong
Dantes sa buhay niya.
To my Chinita friend, I thank God for giving me the
opportunity to meet someone like you. Thanks for teaching me many things in
life. Because of your pagiging so detailed and sometimes O.C, I’ve learned how
to look and appreciate every detail in life; that sometimes the little things
can create a big impact in our lives. Thank you for showing me what humility
is. Salamat sa pagkunsinte sa akin na sundin ko kung ano ang sinasabi ng puso
ko, dahil doon ako magiging masaya. I remembered our conversation one sunny
afternoon, while we’re having lunch, we talked about following our dreams. What
you’ve said really captured my heart. Ang sabi mo bilib ka sa’kin dahil
nagkaroon ako ng lakas ng loob na hanapin o sundin kung ano talaga ang gusto
ko. Pero ang totoo, ako ang lubos na humahanga sa’yo sa kadahilanang
pinag-iisipan mong mabuti ang mga ginagawa mo. Wisdom ang tawag doon. My
Chinita friend, I know whatever it is that God will put on your plate; you’ll
make the most of it. You’ll surely excel in whatever field you will be
choosing. Kung paanong mong nilalasap ang bawat nguya tuwing kumakain tayo ng
lunch, sana ay malasap mo rin ang iba’t ibang lasa ng buhay. I will never
forget you. Thank you for sharing your life with me. Enjoy life. Don’t be
afraid to make mistakes, rather see it as an opportunity to learn. I love you
my Chinita friend. Chat, text at magkita pa rin tayo pag may time ah!
Tosha! :)
Walang komento:
Mag-post ng isang Komento